Het onbewoonde oosten van Ameland

 

AMELAND – Onder onze voeten knerpen de scheermessen. Er liggen honderden, duizenden, miljoenen misschien wel. Ze vormen een enorm schelpentapijt aan de oostkant van Ameland, waar Noordzee en Waddenzee in elkaars armen worden gedreven. We kijken om ons heen: één grote leegte en een zee aan ruimte. De wind blaast ongenadig om onze oren op dit godvergeten stukje Waddeneiland, dat als een onontdekte planeet aan onze voeten ligt.

 

Oostpunt Ameland. Foto Sybylle Kroon

DICHTBIJ EN TOCH VER WEG

De ontdekkingstocht begint al op de pier bij Holwerd, waar de Oerd op ons ligt te wachten. Je ziet het eiland liggen, kunt het bijna aanraken, zo dichtbij. De veerboot brengt ons, onder begeleiding van een kolonie kapmeeuwen, in drie kwartier naar de andere kant van het Wad. En eenmaal daar, in de haven van Nes, lijken de dagelijkse beslommeringen juist heel ver weg. Wat vijfenveertig minuten op een veerboot al niet met je kan doen.

WOEST AMELAND

Vanaf Nes fietsen we oostwaarts, naar Buren .Na dit dorpje is Ameland zo goed als onbewoond. Bij natuurgebied ‘t Oerd begint het meest woeste, authentieke Ameland. We parkeren de fiets bij het eindpunt van het fietspad, en beklimmen het uitkijkpunt op de hoogste duin van het Waddeneiland: de vierentwintig meter hoge Oerdblinkert. De beloning is groot: een panoramisch uitzicht over het westelijk deel van Ameland. We zien zelfs grote delen van de Friese kustlijn.

GEVORMD DOOR WATER EN WIND

Ameland. Foto Edwin Pijpe

 

Na de ‘afdaling’ beginnen we aan de wandeling naar het oostelijkste punt van Ameland. Het voert ons langs het Wad, over kwelders, door slenken, over lage duinen en door valleien. En dat terwijl roofvogels boven ons hoofd zweven, ganzen fourageren en scholeksters kwetterend langs vliegen. Hier sta je midden in de natuur, gevormd door de elementen water en wind. We lopen verder en komen uiteindelijk op de oostpunt van Ameland: de Hôn. We zien zelfs lepelaars zien, die hier met een kolonie zijn neergestreken. Aan het strand lijkt geen einde te komen. De zee zie je niet eens, zo groot is dit oostelijke strand. In de verte een eenzame strandpaal, de duinen van De Hôn, een productieplatform op zee en als je heel goed kijkt de vuurtoren van buureiland Schiermonnikoog.

GEEN HOND TE ZIEN, ALLEEN EEN ZEEHOND

Ameland. Foto Edwin Pijpe

Om ons heen vormen duizenden scheermessen in het zand een knisperend tapijt. We lopen als net gestrande ruimtereizigers over dit uitgestrekte, verlaten, lege en eindeloze strand. Geen hond te zien. De enige die hun kop laten zien, zijn de zeehonden die een rustig plekje zoeken. Nou, dat hebben ze gevonden op dit verlaten deel van Ameland.

NIET MISSEN

Eenmaal terug in de bewoonde wereld van Ameland, mag je dit eigenlijk niet missen:

  • Bij Eeterij Tante A’n in Hollum eet je ‘Knienefoer met póddekwasten’, ‘Ut draait óp bargebieten uut’ of een van de vele andere gerechten met een Amelands of werelds tintje.
  • Maakt niet uit hoe laat je bij Nes Café in Nes naar binnen stapt: ze zijn (bijna) altijd open.
  • Een bezoek aan Ameland is niet compleet zonder een bezoek aan hotel-café-restaurant-slijterij Nobel in Ballum.
  • Je moet er de 236 treden van de vuurtoren in Hollum voor op, maar dan heb je het mooiste uitzicht over Ameland.
  • Een bezoek aan het paardengraf bij de strandopgang bij Hollum. Daar liggen 8 paarden die 14 augustus 1979 verdronken tijdens een reddingsactie met de paardenreddingsboot.

Vuurtoren Ameland. Foto Sybylle Kroon